സൂര്യ കിരണങ്ങൾ

പലപ്പോഴും നീണ്ട കാലത്തിനു ശേഷം  നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചാൽ , ഹൈവേയിൽനിന്നും തിരിഞ്ഞു   തണലു വിരിച്ച പാതയിലൂടെ വീട്ടിലേയ്ക്കു വണ്ടിയിൽ പോകുമ്പോഴുള്ള മനസ്സിൻറെ കുളിർമ പൂർണ്ണമാകുന്നത്, വീട്ടുമുറ്റത്തെ പഞ്ചസാര മണലിൽ കാലുകുത്തുമ്പോഴാണ്. റോഡിൽ നിന്നും വീട്ടിലേയ്ക്കു കടക്കുന്ന മുറ്റം നല്ല പഞ്ചസാരമണൽ വിരിച്ചു കിടക്കുന്നതുകാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിതന്നെയാണ്, അതിൻറെ എല്ലാവിധമായ അഭിനന്ദനങ്ങൾക്കും അർഹതപ്പെട്ടത്‌ എന്റെ 'അമ്മ മാത്രമാണ്. മുറ്റത്തോട്ടു കടക്കുമ്പോൾ വലതുഭാഗത്തു തന്നെ സ്വർണ്ണ മണികൾ പോലെ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഗോൾഡ് സ്പോട്ട് ചെടിയുടെ വശ്യതയാണ് നമ്മളെ വരവേൽക്കുന്നത്. പിന്നെ ചെമ്പരുത്തിയും റോസും.   മുറ്റത്തിന് അതിരിൽ നിറയെ വൃക്ഷ ലതാതികളാണ്, അതിൽ കണിക്കൊന്നയും , മാവും, ആഞ്ഞിലിയും, കവുകും , ചാമ്പയും, പേരയും , ഒരുപാട് ചെടികളും , പച്ചക്കറികളും പിന്നെ  പേരറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ട് , അതിന്റെ ഇലകളൊക്കെ വീണ് മുറ്റം നിറയെ കരിയിലകളായിരിക്കും , പക്ഷെ അമ്മ എല്ലാദിവസവും  മുറ്റം തൂത്തു വൃത്തിയായിഇടുന്നതിൽ...

ഡിസംബറിന്റെ കുളിരിന് കൂട്ടുവരുന്ന വെള്ളി മേഘങ്ങൾ! ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ വളരെ കുറച്ചു മാത്രം ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ്. പാതിയുറക്കത്തിൻറെ ആലസ്യത്തിൽ അസ്തമിക്കാൻ മടിച്ചു പോകുന്ന ആദിത്യഭഗവാൻറെ സ്വർണ്ണ  രാജികൾ, പഞ്ഞികെട്ടുപോലെ ഒഴുകി നടക്കുന്ന വെള്ളി മേഘങ്ങൾ  ഇവയുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്നും ഉയിർകൊള്ളുന്ന ആകാശത്തെ വർണ്ണവിസ്മയം, അകമ്പിടിയായി മന്ദ മാരുതന്റെ ലാസ്യ നടനവും .... പ്രകൃതി തീർക്കുന്ന കലാവിസ്മയത്തിന് എന്ത് പേരിട്ടു വിളിക്കും നാം ????  ബാല്യത്തിൽ 'അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ള മഹാഭാരത രാമായണ കഥകൾ എന്നിൽ ഒരുപാട് സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്, അതിൽതന്നെയുള്ള  ഓരോ കഥാ മുഹൂർത്തങ്ങളും  ഞാൻ എൻറെ മനസ്സിൻറെ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തിയിടുമായിരുന്നു, അത്ര മനോഹരമായിരുന്നു അമ്മയുടെ കഥാഖ്യാന രീതി. കുറച്ചു വളരുന്നതിന് ശേഷം അമ്മയുടെ ചെറിയ സമ്പാദ്യത്തിൽ കൂടുതലും, അമർച്ചിത്രകഥകളും , കുട്ടികൾക്കുള്ള ചെറുകഥാ  പുസ്തകങ്ങളും വാങ്ങുവാൻ വേണ്ടിയാണു  ചിലവാക്കിച്ചിട്ടു ള്ളത്. അപ്പോഴേയ്ക്കും  ഞാൻ തനിച്ചു  വായി...